Αγιωργίτικο | Όπου Γης Και Πατρίς;

Αγιωργίτικο | Όπου Γης Και Πατρίς;

 

Πολύ λίγες περιοχές εκτός Νεμέας έχουν πάρει στα σοβαρά το Αγιωργίτικο. Τελευταία όμως, παρατηρούμε ότι ο αριθμός των μονοποικιλιακών Αγιωργίτικων από τη Μακεδονία μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Πρώτα ήρθε η πολύ πετυχημένη εδώ και χρόνια Αρετή από το Κτήμα Βιβλία Χώρα, ακολούθησε μια συλλεκτική κυκλοφορία της σοδειάς 2008 από το Κτήμα Τέχνη Οίνου, το Κτήμα Παυλίδη τα τελευταία 6-7 χρόνια εξάγει το δικό του μονοποικιλιακό Αγιωργίτικο (σύντομα θα το δούμε και στην ελληνική αγορά), ενώ το ολοκαίνουργιο Οινοποιείο Άκραθος με το ξεκίνημα του φύτεψε την ποικιλία στην ορεινή Χαλκιδική και οι δύο πρώτες κυκλοφορίες του ήταν πολύ υψηλού επιπέδου. Η πιο πρόσφατη βορειοελλαδίτικη κυκλοφορία ήταν το Chateau Julia 2019 από το κτήμα της Δράμας Κώστα Λαζαρίδη, τα αμπέλια του οποίου φυτεύτηκαν το 1998.

Η Νεμέα είναι αναμφισβήτητα ο φυσικός χώρος του Αγιωργίτικου, η κοιτίδα της ποικιλίας, ο τόπος που την αποδίδει με τον πιο εκφραστικό τρόπο. Την συναντάμε όμως σποραδικά στην Αττική και σε κάποιες άλλες περιοχές της Πελοποννήσου όπως στην Αιγιαλεία και στη Κορινθία, αλλά και αλλού, είτε ως Μαυρούδι στη Λακωνία, είτε ως Ρενιώ (που μάλλον εσφαλμένα θεωρείται κλώνος της Μαυροδάφης) στην Αχαΐα. Περιοχές δηλαδή που περιτριγυρίζουν τη Νεμέα και με αρκετές κλιματολογικές ομοιότητες.

Τι αντίκτυπο θα είχε για το ίδιο το Αγιωργίτικο μια δυναμική εξάπλωση και σε άλλες περιοχές;

Το πρώτο που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος είναι … ένα διαφορετικό κρασί. Οι διαφορετικές καλλιεργητικές τεχνικές, το κλίμα, ο προσανατολισμός των φυτών, η σύσταση του εδάφους, το υψόμετρο, η πυκνότητα φύτευσης, το υποκείμενο, η διαμόρφωση σχήματος του φυτού, ακόμα και ο τρόπος διαχείρισης του αμπελώνα, οπωσδήποτε θα προσδώσουν στο κρασί τα δικά τους χαρακτηριστικά, το δικό τους αποτύπωμα.

Και δεν είναι μόνο τα παραπάνω. Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες οινοπαραγωγικές χώρες, τα οινολογικά πρωτόκολλα διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή. Πολύ περισσότερο, όταν αναφερόμαστε σε νέες και άρτια εξοπλισμένες αμπελουργικές περιοχές, όπως για παράδειγμα η Δράμα και η Καβάλα, όπου τα οινοποιεία απεγκλωβισμένα από παραδόσεις και τοπικές συνήθειες, θα μπορούσαν να προσεγγίσουν μια οποιαδήποτε ποικιλία με έναν αρκετά διαφορετικό τρόπο και αυτό φαίνεται ότι κάνουν.

Η μεγάλη εξάπλωση που γνώρισε το Ασύρτικο, μετά την αναγνώριση της αξίας του στην Σαντορίνη, μπορεί να θεωρηθεί πλέον ως ένα πολύ πετυχημένο μοντέλο για το prestige της ποικιλίας. Και αυτό επειδή το στυλ των Ασύρτικων της Σαντορίνης είναι εύκολα αναγνωρίσιμα και υψηλού επιπέδου κρασιά, αλλά και επειδή πολλά από τα παραδείγματα της ηπειρωτικής Ελλάδας, αν και διαφορετικά σε στυλ, είναι εξαιρετικά, δύο στοιχεία που ανέδειξαν ακόμα καλύτερα το δυναμικό της ποικιλίας και την ώθησαν ψηλότερα.

Στην περίπτωση του Αγιωργίτικου βέβαια, ο χαρακτήρας των κρασιών της Νεμέας δεν είναι και τόσο διαφορετικός από τα μονοποικιλιακά της Βόρειας Ελλάδας. Αρώματα βιολέτας και γαρύφαλλων, κόκκινων φρούτων ή γλυκών μπαχαρικών και σοκολάτας όταν ωριμάζουν σε βαρέλι, έχουν και τα μεν και τα δε. Δύσκολα θα διακρίνει επίσης κάποιος ευδιάκριτες διαφορές στα δομικά στοιχεία των κρασιών, όπως στο χρώμα, τις  τανίνες και την οξύτητα.

Τα κοινά στοιχεία σε όλα τα κρασιά Δράμας, Καβάλας και Χαλκιδικής που δοκιμάστηκαν και περιγράφονται παρακάτω, είναι η υψηλή εκχύλιση φρούτου και ίσως γι αυτό όλα έχουν ωριμάσει σε δρύινα βαρέλια και το υψηλό αλκοόλ που κυμαίνεται μεταξύ 14 και 14,5%.

Για την καλή φήμη όμως μιας ποικιλίας δεν αρκούν μόνο τα ενδιαφέροντα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά της, ούτε οι δυνατότητες της στην παραγωγή μερικών ποιοτικών κρασιών. Χρειάζονται πολλά περισσότερα κριτήρια, όπως είναι η συνέπεια στα χαρακτηριστικά αυτά, ο χαρακτήρας, η αναγνωρισιμότητα, η σχέση ποιότητας/τιμής και βέβαια μεταξύ πολλών άλλων, οι δημόσιες σχέσεις και η επικοινωνία. Μια προστιθέμενη λοιπόν επικοινωνία, αλλά και αξία για το Αγιωργίτικο, θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσα από όλες αυτές τις νέες προσπάθειες και από τα ήδη καταξιωμένα οινοποιεία τα οποία διαθέτουν ήδη και σημαντικό πελατολόγιο και επιρροή, τόσο στο ελληνικό κοινό, όσο και στις αγορές του εξωτερικού. Τέτοιου είδους στοιχεία θα ενισχύσουν την διεισδυτικότητα της ποικιλίας σε περισσότερους καταναλωτές και σε επιπρόσθετες αγορές.

Το γεγονός ότι μεγάλα οινοποιεία από την Δράμα, την Καβάλα, την Χαλκιδική, την Αττική ή την Αιγιαλεία έχουν αντιληφθεί το δυναμικό του Αγιωργίτικου, βλέποντας το από μια άλλη οπτική γωνία και εξαπλώνοντας ακόμη περισσότερο τη φήμη του, μόνο θετικό μπορεί να είναι για την ποικιλία.

Τα Αγιωργίτικα της Μακεδονίας

Αρετή Ερυθρός 2013, Κτήμα Βιβλία Χώρα (Καβάλα)
Αρώματα ώριμων κόκκινων φρούτων, τρούφας και λευκής σοκολάτας με νότες βανίλιας και γλυκών μπαχαρικών. Στο στόμα δίνει μια αίσθηση γλύκας και πλούτου καθώς συνδυάζονται όμορφα η μέτρια οξύτητα του, η υψηλή γευστική παρουσία του φρούτου και οι  βελούδινες τανίνες με τους 14 αλκοολικούς του βαθμούς.

Κρασί πληθωρικό και συμπυκνωμένο με μακριά διάρκεια και δομή που του δίνει δυναμικό για να παλαιώσει αρμονικά, τουλάχιστον μια πενταετία ακόμη.

Αγιωργίτικο 2008, Κτήμα Τέχνη Οίνου (Δράμα)

Μαρμελάδα κερασιού και δαμάσκηνου, αποξηραμένων λουλουδιών, με νότες κυνηγιού και πικάντικών μπαχαρικών όπως η πάπρικα. Μέτρια οξύτητα, μέτριο σώμα με μέτριες αλλά λίγο σκληρές τανίνες, καθώς η γεύση του φρούτου στο στόμα έχει ατονίσει κάπως.

Τα αρώματα στο στόμα δείχνουν πιο ξεκάθαρα την επιρροή του βαρελιού, σε σχέση με τα φρουτώδη αρώματα που είναι πιο αποξηραμένα.

Ένα κρασί που εκφράζει με ωραίο τρόπο τη γοητεία ενός κρασιού που ωρίμασε αρμονικά.

Αγιωργίτικο 2016, Κτήμα Παυλίδη (Δράμα)

Έντονα αρώματα μαύρων βατόμουρων, δαμάσκηνων και κερασιών πλαισιωμένα με νότες γαρίφαλου, μαύρου πιπεριού, γλυκόριζας και μπίτερ σοκολάτας.

Έντονα γευστικό το φρούτο και στο στόμα με υψηλές αλλά ώριμες τανίνες, μέτρια οξύτητα και αλκοόλ που ανεβάζει ελαφρά τη θέρμη στο στόμα, αλλά ισορροπεί απόλυτα με το έντονα γευστικό του χαρακτήρα.

Ένα θηριώδες κρασί, με πολύ υψηλή συγκέντρωση και μακριά διάρκεια, που σίγουρα θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τα επόμενα επτά-οκτώ χρόνια.

Philosopher 2017, Άκραθος Newlands Winery (Χαλκιδική)

Αρωματικά χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε ώριμα κεράσια και φράουλες, βανίλια και μπαχαρικά όπως το γαρύφαλλο και το μοσχοκάρυδο, με κάποιες νύξεις φρεσκοκομμένου καφέ.

Δροσιστική οξύτητα και υψηλές τανίνες εξισορροπούν απόλυτα με τους 14 αλκοολικούς του βαθμούς.

Έχει δύναμη, πολυπλοκότητα και φινέτσα, που αν διαρκούσαν περισσότερο θα μιλούσαμε ήδη για ένα μεγάλο κρασί. Αυτό όμως θα πρέπει να το περιμένουμε τα επόμενα χρόνια, καθώς τα αμπέλια, αν και άρχισαν ήδη να δείχνουν τα δόντια τους, είναι αρκετά νεαρά ακόμη,

Chateau Julia 2019, Domaine Costa Lazaridi (Δράμα)

Η επίδραση του βαρελιού είναι ακόμη αρκετά εμφανής, αλλά η ένταση των κόκκινων φρούτων, όπως τα βατόμουρα και τα βύσσινα και η βοτανική φρεσκάδα του, δείχνουν ότι θα ενσωματώσουν σχετικά γρήγορα τα στοιχεία της βανίλιας και του κέδρου.

Στο στόμα η οξύτητα είναι μέτρια, οι τανίνες έντονες και κάπως ατίθασες ακόμα, ενώ το αλκοόλ του (14,5%abv), προσδίδει ζεστασιά στον ουρανίσκο.

Ένα κρασί με ευχάριστη μακριά διάρκεια και γενναιόδωρα χαρακτηριστικά που αν εναρμονιστούν τα επόμενα χρόνια θα συνθέσουν ένα πολύ ευγενές αποτέλεσμα

Στέφανος Κόγιας DipWSET

Share this post